Category Archives: Geen categorie

IMG_20200519_174615

That’s how the light gets in (Patrick & Sabine)

28 mei , 2020,

 

Ons huis is gelegen in een doodlopende straat die eindigt in weilanden met een bankje.  Patrick loopt praktisch elke dag in deze straat te bidden.

Vandaag ging ik op bezoek bij een vrouw met wie we net voor corona hebben leren kennen.  Zij vertelde me dat ze maanden op dat bankje in onze straat zat te wenen en het uitriep naar God.  Haar blik werd telkens gericht op onze muurgevel waar de tekst staat : There is a crack in everything.  That’s how the light gets in. Zie foto bijlage.  Toen ze tot ontdekking kwam dat er een kerk was in Eeklo, was ze verbaasd dat de bidstond doorging, net in het huis dat al die maanden haar aandacht had getrokken.  Mooi, hoe God haar maanden tevoren, al naar onze straat bracht.

Een andere korte getuigenis : ik kreeg vandaag een vriendschapsverzoek bij facebook.  Deze vrouw schreef dat ze me jaren terug nog had gesproken en ze had nu vernomen dat ik betrokken was bij de kerk in Eeklo.  Of ze welkom was want ze gaat al jaren niet naar de kerk.  Ik zie zaadjes die ik jaren terug mocht zaaien die nu beginnen op te komen. Ik wil maar zeggen : het is niet omdat we niet direct resultaat zien dat God niet bezig zou zijn.

Groetjes,

Sabine

Bemoediging Esther

13 mei , 2020,

esther1Geregeld kijk ik ‘s avonds de livestream van Martin Koornstra. Woensdag was bijzonder, Gilles Riemens uit onze kerk speelde er piano en er was een bijzondere sfeer, de aanwezigheid van de Heilige Geest was heel sterk.

Het ging het over loslaten. Er was een mooi voorbeeld over een babyknuistje die zo sterk dicht kan zitten om iets vast te houden dat je de vingertjes niet los krijgt. Wat heel goed helpt is om met het andere handje te gaan spelen. En doordat de aandacht verlegt word gaat het dichte babyknuistje als vanzelf open. En wat krampachtig vastgehouden werd wordt losgelaten.

Gisteren hoorde ik daar een voor mij nieuw lied, The Goodness of God (Jenn Johnson). Ik begon te dansen op dit lied en tijdens mijn dans besefte  ik dat aanbidding zo diep gaat. Door God te aanbidden, door zingen, dansen, vlaggen, voor Hem te staan, profetisch tekenen, elke vorm van aanbidding, zorgt ervoor dat je aandacht verlegt wordt.  Naar God.

En op dat moment niet naar de situatie de je vast wilt houden en niet los kan laten.  Door het los te laten geef je het echt terug aan God en kan Hij je helpen. Na de dans ben ik gaan verven  in mijn Bijbel n.a.v. een beeld dat ik in mijn hoofd kreeg

Een beeld van aanbidding naar God toe en de kleuren staan voor de aanwezigheid van de Heilige Geest.

Gr. Esther Kuijpers

morgengebed-knipoognu

Gezamenlijk Online Morgengebed

11 mei , 2020,

Maandag t/m vrijdag van 06.15 – 06.45

Read More…
lenie

Getuigenis Lenie van Veen

6 mei , 2020,

Voor mij was het niet gelijk van “Hé Jezus hier ben ik”. Nee, echt niet. Ik kon alles heel goed alleen. Had niemand nodig en wie mijn manieren niet aanstond moest gewoon van voor mijn voeten blijven. Simpel toch! Dat ging al jaren goed zo. Maar toch……..

Ik belande in de situatie links onder op het schilderij. Eigenlijk was ik niet meer dan een hoopje ellende. Mijn leven zat helemaal niet zo goed in elkaar als ik dacht! Ik kende Jezus wel, maar dat was het ook wel. Ik deed er niets mee. Al deed ik er niets mee, Jezus werkte blijkbaar wel aan en met en in mij.

Ik kwam, na bijna alles achter te laten in de polder terecht. Via anderen kwam ik steeds meer met Jezus in contact en begon te praten met Jezus. Jezus geeft je de kans om je oude leven achter je te laten en opnieuw de weg naar HEM te vinden. (linkse paneel midden) Toen kreeg ik de keuze om de weg te kiezen die ik gaan wilde (bovenste stroom) en ik koos voor Jezus, deed mijn armen wijdt open en legde mijn hand in de Zijne en begon tot bloei te komen. Zoals in het lied, Doe een ring om haar vinger. Jezus droeg mij en mijn lasten. Hij is mijn Koning en laat mij zien dat ik een mooie zwaan ben. Ik mag bij Hem rusten en hoef niet meer bang te zijn. Jezus is als een Licht in mijn hart gekomen en ik mag Zijn bruid zijn.

De naam van dit schilder dat ik maakte is: Into the Light. Het is een lied van Laura Woodly. Het schilderij dat ik maakt symboliseert de weg die ik heb bewandeld en heeft voor mij een speciale betekenis.

Het is niet zo dat heel mijn leven gelijk op rolletjes loopt. Zeker niet, maar ik mag mijn problemen bij Jezus aan het kruis achter laten. Hij is gestorven voor onze zonden en ziekten. Hij heeft alles op Zich genomen. Mijn leven is radicaal veranderd door Jezus. Daar ben ik  zo dankbaar voor.

Lenie van Veen

 

devided-soul

Het hemels hartsrefrein

23 apr , 2020,

Onopgeloste zaken
Eigen fouten and beyond
’t Blijft motiveren en raken
The mess die ik in mensenlevens vond

Levens zonder bodem
’t Hart een vergiet
Help! Onderliggend wassend water
Wanhoop! Verdrinkend in verdriet

Waar is vaste grond?
Een stop voor de afvoer of vinger in de dijk?
Een doekje voor het wondvocht?
’t Helend koninkrijk?

Waar een mens niet kan komen
Voor onszelf onbegonnen terrein
Start de boer weer met zaaien:
Het hemels hartsrefrein.

(Joa Ephraim, 21-11-2017)

e2ccc7b_w1272_imgsimplephp

Onzichtbare Vijand

apr , 2020,

Onzichtbare Vijand 

De wereld vecht tegen een onzichtbare vijand
Wie is tegen hem bestand?
Hij gaat rond om te verslinden,
Onzichtbaar. Wij zijn als blinden.

Zwakken bezwijken
Armen en rijken
Wie houdt er stand
Tegen deze onzichtbare vijand?

Militaire macht kan ons niet beschermen
Maar met maskers, schorten en schermen
Verweren we ons met hand en tand
Tegen deze onzichtbare vijand

Houdt afstand
Vanwege de onzichtbare vijand
Zijn sterkste wapen is paniek
‘Word ik ook ziek?’

Hoe hou ik stand tegen de onzichtbare vijand?
Hoe verhoog ik mijn weerstand?
Het medicijn tegen angst is vrede
Vrede, van je Onzichtbare Vriend

Goede Vrijdag!

(door Arjan Munneke)

Mijn Moeder

15 apr , 2020,

Mijn moeder is mijn moeder

Dat is gewoon een feit

Ik was een kleine baby

Toen raakte ze me bijna kwijt

 

Het ging niet helemaal goed

Moest in het ziekenhuis achterblijven

Afscheid nemen voor hoe lang

Het is niet te omschrijven

 

Het schip ging verder zonder mij

Voor niemand was dat leuk

De band tussen moeder en kind

Kreeg een gevoelige deuk

 

Terug aan boord kwam nummer drie

Later vier en vijf erbij

Ma moest de tijd verdelen

Dat telde ook voor mij

 

Varen heeft ook een risico

Het gaat soms ook wel mis

Verdrinken deed ik dus bijna ook

Maar pa dook zeer gewis

 

Mijn moeder stak mij in mijn bed

Dat vond ik maar heel raar

Maar ik heb er nooit bij stil gestaan

Hoe werd zij dit dan gewaar

 

Het was dan toch zover

De school kwam in het zicht

Een nachtmerrie eerste klas

Maar het was verplicht

 

Voor mij echt niet mijn beste tijd

Ik was weggedaan

Het ging niet anders

Maar was bij mijn thuis vandaan

 

Ook toen stond ik er niet bij stil

Hoe mijn moeder dit onderging

Overleven op die school

Was voor mij echt niet gering

Weer kreeg ik het voor elkaar

Te balanceren op ’t levens koord

Ik hing te ver over de trapleuning

Suisde naar beneden ongehoord.

 

Pa kwam naar het ziekenhuis

Ma die kon toen niet

Er waren nog meer kinderen

Maar dat zag ik toen zo niet

 

Van het schip toen naar de wal

De tijd gaat blijkbaar vlug voorbij

De puberjaren kwamen

Met de nodige kibbelarij

 

Eén ieder gaat de deur uit

Om op eigen benen te staan

En in die latere jaren

Heb ik veel ervaring opgedaan

 

Ma die kwam steeds helpen

Als het nodig was

In mijn woelig leven

Kwam dat wel van pas

 

Nu ben ik zelf oma

Denk over dingen na

Ik kan niets veranderen

Aan fouten die ik bega

 

Wel weet ik onder tussen

Nu pa er niet meer is

Mijn moeder is mijn moeder

Dat had ik in het verleden mis

 

Nu kunnen we wel praten

Vormen een moeder dochter paar

Als je daar zo oud voor geworden bent

Heb je toch nog iets voor elkaar

 

Dus ma ik wil graag hopen

Dat ook ik wijsheid wist te vergaren

Ik denk dat je zult zeggen

Het verstand komt met de jaren